Weg zonder einde ...

We zijn vandaag 8w en 2dagen ver en mochten dus ook voor een tweede echo gaan. De afgelopen twee weken gingen zeer traag vooruit; veel zenuwen en bang dat er ondertussen iets zou misgelopen zijn. Eindelijk konden we dan vanmorgen terug naar de gyneacoloog. De echo toonde een mooi resultaat. Het was wel effe zoeken tot de hartslag, maar eens gevonden, klonk die toch goed en stevig.

De gyn zei dat alles er goed uitzag. Wat een opluchting. Ons ukkie op deze echo was al veel groter dan twee weken geleden. Hij/zij is ondertussen al 19,4mm.

Afgelopen maandag hebben we onze eerste echo gehad. Deze was fantastisch: een goed kloppend hartje en alles normaal.

Dat was de moment om het aan onze ouders te vertellen. Gisteren hebben we al de ouders langs mijn man zijn kant ingelicht. Ik moet jullie niet vertellen dat ze ongelooflijk blij waren met het goede nieuws. Dit maakte hun dag helemaal goed. Oef, dat was voor ons ook een opluchting dat toch al één iemand het weet. Morgen zijn dan mijn ouders aan de beurt. Ook zij zullen niet weten wat zeggen en ontzettend blij zijn. Hierop hebben we allen zo lang gewacht.

Wanneer de eerste 12 weken dan voorbij zijn, zullen we het aan de rest van de familie vertellen.

Met deze banner kunnen we volgen hoe ver we staan en hoeveel dagen er nog te gaan zijn tot ons ukkie geboren wordt.

 <a href="http://lilypie.com"><img src="http://bd.lilypie.com/au3bp1.png" alt="Lilypie In verwachting Ticker" border="0"  /></a>

Vanavond onze allereerste echo gehad. Ik ben 6 weken den 5 dagen ver. Er was één vruchtzakje te zien: vruchtje was al 7,5mm en het hartje klopte heel goed. Er zat precies nog een tweede vruchtzakje, maar dat zou niet levensvatbaar zijn. Ik had ook een kleine bloeding.

Dus nu moet ik het wel rustig aan doen. Niet te lang gaan wandelen, op tijd gaan slapen,  veel rusten, geen zware dingen heffen, ...

 Het was ongelooflijk: toen we het hartje hoorden kloppen, wisten we niet wat zeggen. Het is voor ons de allereerste keer en hierop hebben we oh zo lang gewacht. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk, maar toch is het dat niet. Neen, want we hebben al een hartje horen kloppen.

 Binnen twee weken moeten we nog eens op controle bij de gyneacoloog en daarna zal hij ons doorsturen naar een andere gyn.

Thuisgekomen hebben we direct de champagne klaargezet, want ja, we gaan het deze week aan onze ouders vertellen. Zij zullen in de wolken zijn en totaal niet weten wat er hen overkomt.

Het was lang wachten tot aan onze eerste echo. Morgenavond is het zover; dan moeten we terug op controle bij de gyneacoloog. Hopelijk is alles in orde, want we beginnen toch heel zenuwachtig te worden en ook een beetje ongerust. Het is allemaal nog zo pril en er kan natuurlijk nog zo veel misgaan. Maar hier mogen we natuurlijk niet aan denken.

We kijken volop uit naar onze afspraak morgen.

Het is ondertussen 6 dagen geleden dat ik mijn tweede bloedname heb gehad. De dagen gaan nu ontzettend traag vooruit. Nog één week en dan hebben we afspraak voor onze allereerste echo; Spannend! Maar dat neemt niet weg dat ik al deze tijd ongelooflijk zenuwachtig en bang ben; zal er niets misgegaan zijn, zal er iets te zien zijn, zullen mijn bloedwaarden nog steeds in orde zijn, ... Allemaal vragen die we nu nog niet kunnen beantwoorden.

We hebben ook nog tegen niemand iets gezegd. Neen, we wachten toch liever tot we een beetje meer zekerheid hebben en dan zullen onze ouders de eersten zijn om het te weten. Hopelijk kunnen we hen het fantastische nieuws binnenkort melden.

 Zo, nog een weekje en dan weten we meer.

Tot dan!

Maandag 25 februari 2008

Vanmorgen 2de bloedname gehad bij gyneacoloog. Hele dag in spanning zitten afwachten wat de uitslag is. Ik heb nog wel pijnlijke borsten en soms wat buikpijn. Dus dat is al een goed teken.

Om 19u kwam het verlossende telefoontje van onze gyneacoloog; alle bloedwaarden zijn perfect. Oef, we zijn allebei heel opgelucht. Binnen twee weken moeten we dan terug voor onze allereerste echo. Spannend.